கலாச்சாரப் பாரம்பரியத்தின் 'அழிப்பு' - கோமான் ஶ்ரீ பாலாஜி

வரலாற்றில், ஒரு நாட்டின் மீது படையெடுக்கும்போது அதன் புனிதத் தன்மையைச் சிதைக்கும் விதமாகச் சின்னங்களை அழிப்பது தொடர்ந்து நடைபெற்று வந்துள்ளது. உதாரணமாக, கஜினி முகம்மது 17 முறை நம் பாரதத்தின் மீது போர் தொடுத்தான் என்று படிக்கும் நாம், அவனை அத்தனை தடவை தோற்கடித்துத் துரத்திய ராஜபுத்ர மன்னர்களின் பெயரைப் படிப்பதில்லை, ஏன், தெரிந்துகொள்ளக்கூட முயற்சிப்பதில்லை. மேலும், 18வது தடவையாக போரிட்டு மேலே படத்தில் உள்ள சோமநாத் கோயிலை இடித்து, இங்கிருந்து கொள்ளையடித்துச் சென்ற செல்வங்களைப் பற்றி எந்த ஒரு செய்தியும் சாதாரணமாக மக்களுக்குத் தெரிவதில்லை. நம் பாடத்திட்டங்கள் அமைந்திருக்கும் விதம் அவ்வாறு உள்ளது.

போர்களின்போது கட்டிடங்கள் இடிந்து விழுவது உலகளாவிய கவனத்தைப் பெற்றாலும், தீ, புறக்கணிப்பு அல்லது வேண்டுமென்றே அழிக்கப்படுதல் ஆகியவற்றால் மறைந்துபோகும் நம் கலாச்சாரப் பாரம்பரியம் பெரும்பாலும் கவனிக்கப்படாமல், அமைதியாக மறதிக்குள் செல்கிறது. ஒரு புனிதமான கோயிலின், பல நூற்றாண்டுகள் நடைபெற்ற வழிபாடுகளின், அல்லது ஒரு கைவினைப் பொருளின் இழப்பு வெறும் குறியீடாக மட்டும் இல்லாமல், அது ஒரு மக்களின் எண்ணங்களில் தலைமுறைகளாக நீங்காத காயமாக மாறுகிறது.

சென்னையில் இருந்த மூர் மார்க்கெட் (அல்லிக்குளம்), அரிய, பழைய மற்றும் புராதனப் பொருட்கள் விற்குமிடமாகப் பிரசித்தி பெற்றிருந்தது. அங்கு கிடைக்காத நூல்களே இல்லை எனலாம். வரலாற்று நினைவுச் சின்னங்களாகக் கருதப்படக்கூடிய பழைய பொருட்களும் அங்கு கிடைத்தன. அதேநேரம், அங்கு திருட்டுப் பொருட்கள் விற்கப்படுவதாகவும் செய்திகள் இருந்தன. 1980களில், இது தீக்கிரையாக்கப்பட்டது. தற்போது அங்கு சென்ட்ரல் இரயில் நிலையம் எழுப்பப்பட்டுள்ளது. சந்தை அருகிலுள்ள இடத்திற்கு மாற்றப்பட்டிருந்தாலும், தீக்கிறையான பொருட்களின் மதிப்பு மீட்க முடியாதது.

வரலாற்றுச் சின்னங்கள் மீதான தாக்குதல்களின் வடுக்களை இன்றும் நாம் காணலாம். இராஜேந்திர சோழன் பிரம்மாண்டமாக எழுப்பிய கங்கைகொண்ட சோழபுரம் கோயிலின் முகப்பிலேயே உயர்ந்து நிற்கும் இரண்டு தூண்களில் பீரங்கித் தாக்குதலின் வடுக்களைப் பார்க்க முடியும். சென்னைக்கருகில் போர்ச்சுகீசியர்கள் எழுப்பிய ஆலம்பரா கோட்டை, ஆங்கிலேயர்களின் தாக்குதலால் இன்று சிதிலமடைந்து காணப்படுகிறது. இராஜ இராஜ சோழனின் அரண்மனை இருந்த இடம் இன்று அறியப்படாமலும், அவர் தன் மனைவிக்காக எழுப்பிய பழையாறை கோட்டை பல தாக்குதல்களுக்கு உள்ளாகிச் சிதைந்தும் காணப்படுகின்றன.

நேபாளத்தின் காத்மாண்டுவில் நடந்த குழப்பங்கள், கலவரங்கள் மற்றும் தீயில் மூழ்கிய கட்டிடங்களின் காட்சிகள் அதிர்ச்சியை அளித்தன. அரசியல் நெருக்கடியையும் தாண்டி, நினைவுச்சின்னங்கள், அரண்மனைகள் மற்றும் பாரம்பரியத் தளங்கள் உண்மையான நேரத்தில் இடிபாடுகளாகக் குறைந்ததைக் கண்டு மனம் வேதனைப்படுகிறது. இயற்கை சீற்றங்களால் ஏற்படும் பாதிப்பு வேறு, ஆனால் அங்கு நடந்த கலவரத்தில், Gen Z இளைஞர்கள் சமூக ஊடகங்களில், எரியும் வரலாற்றுச் சின்னங்களின் பின்னணியில் சிரித்து நடனமாடியது, அவர்களின் பாரம்பரியத்தைப் பற்றிய அறிவு குறைந்துள்ளது என்பதையே காட்டுகிறது.

ஒரு தலைமுறை தன் மூதாதையர் கட்டிய கற்களையும், புராதனச் சின்னங்களையும் மறந்துவிட்டால் என்ன நடக்கும்? இன்றைய இளைஞர்கள் தங்களின் பாரம்பரியத்துடன் எவ்வாறு தங்களை அடையாளப்படுத்திக் கொள்வார்கள், தக்கவைத்துக் கொள்ள எதுவும் இல்லாவிட்டால்?

இந்தியாவிலும், குறிப்பாகத் தமிழ்நாடு, கர்நாடகா மற்றும் ஆந்திரப் பிரதேசத்தில் உள்ள கோயில்களில் இருந்து ஆயிரக்கணக்கான சிலைகள், வெண்கலங்கள் மற்றும் கையெழுத்துப் பிரதிகள் காணாமல் போயுள்ளன. பலவீனமான சட்ட அமலாக்கம், அரசியல் கவனச்சிதறல் அல்லது மறக்கடிப்பு காலத்தில் கடத்தப்பட்ட இந்தக் கலைப்பொருட்கள், இப்போது வெளிநாட்டு அருங்காட்சியகங்களில் வைக்கப்பட்டுள்ளன. அரசின் சில இராஜதந்திர முயற்சிகள் சிலவற்றைத் திரும்பப் பெற வழிவகுத்தாலும், கொள்ளை தொடர்ந்து நடைபெறுகிறது.

இதற்கு மேலும் பல சர்வதேச உதாரணங்கள் உள்ளன. அதையும் சற்று பார்ப்போம்.

இந்தியாவின் வடகிழக்கில், கிளர்ச்சி மற்றும் இன மோதல்கள், 200க்கும் மேற்பட்ட பழங்குடி சமூகங்களின் புனித விழாக்கள், முகமூடி நடனங்கள் மற்றும் வகுப்புவாத சட்டங்களைச் சீர்குலைத்துள்ளன. மணிப்பூர் மற்றும் நாகாலாந்து போன்ற பாரம்பரியம் நிறைந்த மாநிலங்களில், இளைஞர்கள் மூதாதையர் அறிவிலிருந்து துண்டிக்கப்படுவதால், அவர்களின் கலாச்சாரக் கட்டமைப்பு சிதைந்து வருகிறது.

சத்தீஸ்கர் மற்றும் ஜார்க்கண்டில், மாவோயிஸ்ட் கிளர்ச்சிகள் மற்றும் அரசின் அடக்குமுறைகளின் குறுக்குவெட்டில் சிக்கிய ஆதிவாசி சமூகங்கள் தங்கள் புனிதத் தலங்கள், சடங்கு செய்யும் மைதானங்கள் மற்றும் அடையாளத்தை விட்டு வெளியேறிவிட்டனர்.

சில நேரங்களில், கலாச்சார அழிவு என்பது ஒரு போரினால் ஏற்படும் எதிர்பாராத சேதம் அல்ல; அது வேண்டுமென்றே செய்யப்படுகிறது. 2001-ல், தாலிபான்கள் 1,500 ஆண்டுகளுக்கும் மேலாக ஆப்கானிஸ்தான் நிலப்பரப்பைக் கண்காணித்த பாமியன் புத்தர்களைச் சிதைத்தனர். இந்தச் செயல் சித்தாந்தரீதியாகவும், அரசியல்ரீதியாகவும், ஆப்கானிஸ்தானின் வளமான, பன்முகத்தன்மை கொண்ட கடந்த காலத்தின் ஒரு அத்தியாயத்தை அழிக்கும் முயற்சியாக இருந்தது.

ஆயினும், இடிபாடுகளுக்கு மத்தியில், எதிர்ப்பும், புதுப்பித்தலும், கலாச்சாரத்தின் மீள்தன்மையும் உள்ளது. இந்தியாவில், வெளிநாட்டு அருங்காட்சியகங்களிலிருந்து சிலைகள் தங்கள் சொந்தக் கோயில்களுக்குத் திரும்பியுள்ளன. நேபாளத்தில், தீயால் பாதிக்கப்பட்ட சிங்க தர்பார் அரண்மனை மீண்டும் எழும் என்ற நம்பிக்கை உள்ளது. கலாச்சாரப் பாரம்பரியத்தை மீட்டெடுப்பதற்கான இந்த முயற்சிகள், ஒரு சமூகம் அதன் கடந்தகாலத்தை இழக்க விரும்பவில்லை என்பதற்கான வலுவான சான்றாகும்.

பாரம்பரியத்தைப் பாதுகாப்பது என்பது வெறும் கட்டிடங்களையும் சிலைகளையும் காப்பது மட்டுமல்ல; அது ஒரு மக்களின் ஆழமான அடையாளத்தையும், அறிவையும், வரலாற்றையும் அடுத்த தலைமுறைக்குக் கடத்துவதாகும். அதனை மீண்டும் உருவாக்குவது என்பது கடினம் ஆனால் காப்பாற்றுவது சுலபம்.