மார்கழி மாதத்தின் அதிகாலைப் பொழுது. பனி படர்ந்த வீதிகளில் குளிர் காற்று மெல்ல வீசுகிறது. கோதை (ஆண்டாள்) தன் தோழியர் கூட்டத்துடன் பாவை நோன்பு நோற்க ஆயத்தமாகிறாள். அவளது முகத்தில் தெரியும் தேஜஸும், உற்சாகமும் தோழிகளையும் தொற்றிக்கொள்கிறது.
(உரையாடல் தொடங்குகிறது)
தோழி 1: (குளிரில் நடுங்கியபடியே, ஆனால் ஆர்வத்துடன்) "கோதே! உன் சொற்களில் ஏதோ மாயம் இருக்கிறது. நீ சொன்னபடியே நாங்களும் உன்னுடன் இணைந்து இந்த மார்கழி நோன்பை நோற்கத் தயாராகிவிட்டோம். ஆனால், ஒரு சந்தேகம்... பகவான் மீது பக்தி செலுத்துவது மனதிற்கு அமைதி தரும், அது சரி. ஆனால், இந்த நோன்பினால் இந்த உலக வாழ்க்கைக்கு, நமக்கு என்ன பயன் கிடைக்கும்? அதைச் சற்று விளக்க முடியுமா?"
ஆண்டாள்: (தன் தோழியைப் பார்த்து மென்மையாகச் சிரிக்கிறாள். அந்தச் சிரிப்பில் ஆயிரம் அர்த்தங்கள்) "தோழி! கண்ணனை நினைத்து உருகினால், அவன் இம்மைக்கும் மறுமைக்கும் சேர்த்தே அருள்வான். பலன் கேட்டீர்கள் அல்லவா? சொல்கிறேன் கேளுங்கள்..."
(ஆண்டாள் பாசுரத்தைத் தொடங்குகிறாள்)
ஆண்டாள்: "ஓங்கி உலகளந்த உத்தமன் பேர் பாடி..."
தோழி 2: (இடைமறித்து) "கோதே, ஒரு நிமிடம்! முதல் பாசுரத்தில் ‘நாராயணனே’ என்றாய், இரண்டாம் பாசுரத்தில் பாற்கடலில் துயிலும் பரந்தாமனைப் போற்றினாய். இன்று திடீரென ‘ஓங்கி உலகளந்தான்’ என்று வாமன அவதாரத்தை அழைக்கிறாயே? மற்ற அவதாரங்களை விட்டுவிட்டு, வாமனனை மட்டும் ‘உத்தமன்’ என்று சிறப்பித்துக் கூற ஏதேனும் விசேஷ காரணம் உண்டா?"
(ஆண்டாளின் கண்கள் பக்திப் பரவசத்தில் விரிகின்றன)
ஆண்டாள்: "விசேஷம் இல்லாமலா? நினைத்துப் பாருங்கள் தோழிகளே... மற்ற அவதாரங்களை எடுத்துக்கொள்ளுங்கள். இராமன் வில்லெடுத்தான், இராவணனை அழித்தான். கண்ணன் கம்சனை வதம் செய்தான். அதர்மத்தை அழிக்க, பகவான் ஆயுதம் ஏந்தினார், பகைவர்களைத் துன்புறுத்தினார்.
ஆனால், இந்த வாமன அவதாரம் அப்படியல்ல! அவன் கையில் ஆயுதமே இல்லை. மூன்றே அடி மண் கேட்டான். சிறு பிள்ளையாய் வந்து, விண்ணுக்கும் மண்ணுக்கும் பேருருவம் எடுத்து ஓங்கி வளர்ந்தான் (திரிவிக்கிரமன்). ஈரடியால் உலகை அளக்கும்போது, அவன் திருவடிகள் யார் மீதெல்லாம் பட்டது தெரியுமா? அவன் பக்தர்கள் மீது மட்டுமல்ல, அவனை அறியாதவர்கள், மிருகங்கள், மரங்கள், ஏன்... தீயவர்கள் மீதும் அவன் திருவடி பட்டு, அனைவருக்கும் மோட்சம் கிடைத்தது!
யாரையும் கொல்லாமல், எந்த உயிரையும் வருத்தாமல், யாரும் கேட்காமலே தன் திருவடி சம்பந்தத்தால் அனைவரையும் உய்வித்தான் அல்லவா? அதனால்தான் சொல்கிறேன், அவன் மட்டுமே ‘உத்தமன்’. அந்த உத்தமனின் பெயரைப் பாடினால், நமக்கு நன்மை விளையாமல் போகுமா?"
தோழிகள்: (சிலிர்ப்புடன்) "ஆஹா! எவ்வளவு நுட்பமான விளக்கம் கோதே... அவன் கருணையே கருணை! சரி, அவன் பெயரைப் பாடினால் நமக்கு என்ன கிடைக்கும்?"
ஆண்டாள்: (உற்சாகத்துடன்) "கேளுங்கள்... நாம் நோன்பிருந்தால், ‘தீங்கின்றி நாடெல்லாம் மாதம் மும்மாரி’ பெய்யும்! அதாவது, பயிரை அழிக்கும் பெருமழையாகவோ, பற்றாக்குறையான தூறலாகவோ இல்லாமல், மாதம் மும்முறை, செழிப்பை மட்டுமே தரும் நல்ல மழை பொழியும்."
தோழி 3: "மழை பெய்தால் மட்டும் போதுமா கோதே?"
ஆண்டாள்: "மழை வந்தால் வளம் கொழிக்குமே! கற்பனை செய்து பாருங்கள்... நம் வயல்களில் நெற்பயிர்கள் எப்படி வளரும் தெரியுமா? அந்தத் திரிவிக்கிரமன் எப்படி ஓங்கி வளர்ந்து உலகை அளந்தானோ, அதைப் போலவே நம் செந்நெல் பயிர்களும் உயர்ந்து வளர்ந்து நிற்கும்.
அந்த வயல்களில் நீர் நிறைந்திருக்கும். அந்த நீரில், ‘கயல்’ மீன்கள் துள்ளிக்குதித்து விளையாடும். வரப்பு ஓரங்களில் பூத்திருக்கும் குவளை மலர்களில், தேனை அளவுக்கு அதிகமாக அருந்திய வண்டுகள், போதை தலைக்கேறி ரீங்காரமிட்டபடியே, அந்தப் பூக்களிலேயே கண் அயர்ந்து தூங்கும். அத்தனை செழிப்பு! அத்தனை அமைதி!"
தோழி 1: "கேட்கவே இனிமையாக இருக்கிறதே! இத்தனையும் அவன் அருளால் விளையும் என்றால், இப்பொழுதே நோன்பைத் தொடங்கலாம்!"
ஆண்டாள்: "பொறுங்கள், அவசரப்படாதீர்கள்! இன்னும் இருக்கிறது. நாம் இருப்பது ஆயர்ப்பாடி. இங்கே நமக்கு உண்மையான செல்வம் எது? நம் பசுக்கள் தானே?
வழக்கமாகப் பசுவிடம் பால் கறக்க நாம் சிரமப்பட வேண்டும். ஆனால், எம்பெருமான் அருளால் வளம் செழித்தால், நம் பசுக்கள் எப்படி மாறும் தெரியுமா? அவை ‘வள்ளல் பெரும்பசுக்களாக’ மாறிவிடும்! கன்றுக்காக இரங்கிச் சுரக்கும் பால், மடியில் நிரம்பி வழியும். நாம் சும்மா குடத்தைக் கொண்டு போய்ப் பசுவின் மடியில் கை வைத்தாலே போதும்... ‘வாங்கக் குடம் நிறைக்கும்’. அதாவது, நாம் வாங்க வாங்க, குடம் நிரம்பிக்கொண்டே இருக்கும். வற்றாத பால் வளம்! நீங்காத செல்வம்!"
தோழிகள்: (கூட்டமாக) "அற்புதம் கோதே! நீங்காத செல்வம் வேண்டும், அந்த உத்தமனின் அருளும் வேண்டும். வா, நாமெல்லோரும் சேர்ந்தே பாடுவோம்!"
(அனைவரும் ஒன்று சேர்ந்து, பக்திப் பரவசத்துடன் பாடுகிறார்கள்)
"ஓங்கி உலகளந்த உத்தமன் பேர்பாடி
நாங்கள் நம் பாவைக்குச் சாற்றி நீராடினால்
தீங்கின்றி நாடெல்லாம் திங்கள்மும் மாரிபெய்து
ஓங்குபெருஞ் செந்நெல் ஊடுகயல் உகள
பூங்குவளைப் போதில் பொறிவண்டு கண்படுப்ப,
தேங்காதே புக்கிருந்து சீர்த்த முலைபற்றி
வாங்கக் குடம்நிறைக்கும் வள்ளல் பெரும்பசுக்கள்
நீங்காத செல்வம் நிறைந்தேலோ ரெம்பாவாய்!"
ஆண்டாள் திருவடிகளே சரணம்!
0 கருத்துகள்