மார்கழி மாதத்தின் பனி படர்ந்த விடியற்காலை. கோதை (ஆண்டாள்) தன் தோழியரை எழுப்பிவிட்டாள். அவர்கள் தெருவில் கூடுவதைப் பார்த்த அவ்வூர் பெரியோர்களும், முதியவர்களும், "சிறுபிள்ளைகள் ஏதோ விசேஷமாகச் செய்கிறார்களே, நாமும் சென்று பார்க்கலாமா?" என்று தயங்கி ஓரமாக நிற்கிறார்கள். அவர்கள் மனவோட்டத்தை அறிந்த ஆண்டாள், அவர்களை நோக்கித் திரும்புகிறாள்.
(உரையாடல் தொடங்குகிறது)
ஆண்டாள்: (கூட்டத்தை நோக்கி கனிவான குரலில்) "வையத்து வாழ்வீர்காள்! இந்த பூமியில் பிறந்து வாழும் பாக்கியம் பெற்ற பெரியோர்களே! நீங்களும் வாருங்கள். இது நாங்கள் மட்டும் செய்யும் நோன்பல்ல, 'நாமும் நம் பாவைக்கு' - நாம் அனைவரும் சேர்ந்து நம் பாவைக்காகச் செய்யும் நோன்பு இது."
ஊர் பெரியவர்: (தயக்கம் நீங்கி, மகிழ்ச்சியுடன்) "அம்மா கோதே! எங்களை அழைக்க மாட்டாயோ என்று நினைத்தோம். 'வையத்து வாழ்வீர்காள்' என்று எங்களை மதித்து அழைத்ததிலேயே எங்கள் மனம் குளிர்ந்துவிட்டது. சரிம்மா, நாங்கள் வந்துவிட்டோம். ஆனால், இந்த நோன்பை எப்படி இருக்க வேண்டும்? என்ன செய்ய வேண்டும், என்ன செய்யக்கூடாது? இதையெல்லாம் எங்களுக்கு விளக்கமாகச் சொல்வாயா?"
மற்றொருவர்: "முக்கியமாக இந்த நோன்பு யாருக்காக என்பதையும் சொல்லிவிடு தாயே. பலன் இருந்தால்தானே முயற்சியில் ஈடுபாடு வரும்?"
ஆண்டாள்: "நிச்சயமாகச் சொல்கிறேன். 'செய்யும் கிரிசைகள் கேளீரோ' - இந்த நோன்பிற்கான விதிமுறைகளைக் கவனமாகக் கேளுங்கள். முதலாவதாக, இது யாருக்காகத் தெரியுமா? திருப்பாற்கடலிலே, ஆதிசேஷன் மீது எவ்வித சலனமும் இன்றி, உலகை ரட்சிக்க யோக நித்திரையில் 'பையத் துயின்ற பரமன்' இருக்கிறானே, அந்த பாற்கடல் வண்ணனின் திருவடிகளைப் பாடிப் பணிவதற்காகவே இந்த நோன்பு!"
தோழி 1: "சரி கோதே, அவனைக் குறித்து நாம் என்ன விரதங்களைக் கடைப்பிடிக்க வேண்டும்?"
ஆண்டாள்: "முக்கியமாக உணவுக் கட்டுப்பாடு. 'நெய்யுண்ணோம் பாலுண்ணோம்' - நோன்பு முடியும் வரை நாம் நெய் உண்ணக்கூடாது, பால் குடிக்கக் கூடாது."
(கூட்டத்தில் சலசலப்பு ஏற்படுகிறது)
பெரியவர்: (பதற்றத்துடன்) "என்னது! பாலும் நெய்யும் வேண்டாமா? கோதே, இது ஆயர்ப்பாடி. நம்மிடம் கொட்டிக் கிடப்பதே பாலும் நெய்யும்தான். வெண்ணெய் உண்ணாத ஆயர் குலமா? இது கொஞ்சம் கடினமான சோதனையாக இருக்கிறதே!"
ஆண்டாள்: (புன்னகையுடன்) "உடல் சுகத்தைக் குறைத்தால்தான் உள்ளம் இறைவனை நாடும் ஐயா. அதுமட்டுமல்ல, 'நாட்காளே நீராடி' - பொழுது விடியும் முன்பே குளிர்ந்த நீரில் நீராட வேண்டும். பிறகு, 'மையிட்டு எழுதோம், மலரிட்டு நாம் முடியோம்'..."
தோழி 2: (தன் நீண்ட கூந்தலைத் தடவியபடி) "ஐயோ! கண்களுக்கு மை தீட்டக்கூடாதா? கூந்தலில் பூச்சூடக் கூடாதா? இதெல்லாம் பெண்களுக்கு அழகுதானே கோதே? இதைத் துறப்பது எங்களைப் போன்ற பெண்களுக்கு எவ்வளவு கடினம் தெரியுமா?"
ஆண்டாள்: "அழகு என்பது அலங்காரத்தில் இல்லை தோழி, அகத்தூய்மையில் இருக்கிறது. அதையும் சொல்கிறேன் கேள். 'செய்யாதன செய்யோம்' - சாஸ்திரங்களில் எவையெல்லாம் செய்யக்கூடாது என்று சொல்லப்பட்டிருக்கிறதோ, அவற்றை நாம் ஒருபோதும் செய்யக்கூடாது."
பெரியவர்: "உதாரணமாக எதைச் சொல்கிறாய்?"
ஆண்டாள்: "முக்கியமாக, 'தீக்குறளைச் சென்றோதோம்'. அதாவது, யாரைப் பற்றியும் புறம் பேசக்கூடாது. கோள் சொல்லக்கூடாது. நாவைக் கட்டுப்படுத்த வேண்டும்."
(கூட்டத்தில் இருந்தவர்கள் ஒருவருக்கொருவர் பார்த்துக்கொள்கிறார்கள்)
ஒரு பெண்மணி: "ஆஹா! இது நல்லதாக இருக்கிறதே. ஊரில் பாதி சண்டை இந்த வம்பளப்பால்தானே வருகிறது. இது ஆன்மீக நோன்பு மட்டுமல்ல, ஊரை அமைதிப்படுத்தும் நோன்பாகவும் அல்லவா இருக்கிறது!"
ஆண்டாள்: "மிகச் சரியாகச் சொன்னீர்கள். தீயவற்றை விட்டால் மட்டும் போதாது, நல்லவற்றையும் செய்ய வேண்டும். 'ஐயமும் பிச்சையும் ஆந்தனையும் கைகாட்டி'..."
தோழி 3: "ஐயம், பிச்சை... இரண்டுமே ஒன்றுதானே கோதே? தர்மம் செய்வதுதானே?"
ஆண்டாள்: "இல்லை தோழி, வித்தியாசம் இருக்கிறது. 'ஐயம்' என்பது நம்மைப் போன்றவர்களோ, அல்லது பெரியவர்களோ, ஒருவேளை வறுமையில் வாடினால், அவர்கள் வாய்விட்டுக் கேட்காமலே அவர்கள் நிலை அறிந்து கொடுப்பது. 'பிச்சை' என்பது 'பவதி பிக்ஷாம் தேஹி' என்று கேட்டு வருபவர்களுக்கு இல்லை என்று சொல்லாமல் இடுவது. இந்த இரண்டையும் எப்படிச் செய்ய வேண்டும் தெரியுமா? நம்மால் எவ்வளவு முடியுமோ அவ்வளவையும் வாரி வழங்க வேண்டும்."
பெரியவர்: "ஒருவேளை நம்மிடம் கொடுக்க ஒன்றுமே இல்லை என்றால்?"
ஆண்டாள்: "அப்போது, அந்தப் பொருள் யாரிடம் இருக்கிறதோ, அவர்களைக் கைக்காட்டி, 'அங்கே இருக்கிறது, போய் வாங்குங்கள்' என்று வழி காட்டுவதும் தர்மம்தான். 'ஆந்தனையும் கைகாட்டி' - சுருக்கமாகச் சொன்னால், தர்மம் செய்வதில் சளைக்கவே கூடாது."
கூட்டத்தினர்: (வியப்புடன்) "எவ்வளவு ஆழமான அர்த்தம்! ஒரே வரியில் தர்மத்தின் இலக்கணத்தையே சொல்லிவிட்டாயே!"
ஆண்டாள்: "இப்படி உடல் சுத்தி, வாக்கு சுத்தி, மன சுத்தியோடு இருந்து, தர்மம் செய்து, 'உய்யும் ஆறு எண்ணி உகந்து' - நாம் பிறவிப் பெருங்கடலில் இருந்து தப்பித்து உய்வதற்கான வழியைச் சிந்தித்து, அந்த சிந்தனையிலேயே மகிழ்ச்சியடைய வேண்டும். பகவானிடம் சரணாகதி அடைவதை விட வேறு மகிழ்ச்சி ஏது? வாருங்கள், எல்லோரும் சேர்ந்து பாடுவோம்!"
வையத்து வாழ்வீர்காள் நாமும்நம் பாவைக்குச்
செய்யும் கிரிசைகள் கேளீரோ பாற்கடலுள்
பையத் துயின்ற பரமனடிபாடி
நெய்யுண்ணோம் பாலுண்ணோம் நாட்காலே நீராடி
மையிட்டு எழுதோம் மலரிட்டு நாம்முடியோம்
செய்யாதனசெய்யோம் தீக்குறளைச் சென்றோதோம்
ஐயமும் பிச்சையும் ஆந்தனையும் கைகாட்டி
உய்யுமாற் எண்ணி உகந்தேலோர் எம்பாவாய்.
ஆண்டாள் திருவடிகளே சரணம்!
0 கருத்துகள்