1989 நவம்பர் 9 — உலக வரலாற்றில் ஒரு பெரும் திருப்புமுனை. அன்று இடிந்து விழுந்தது வெறும் கற்களும் மின்வேலிக் கம்பிகளும் அல்ல; இரண்டு உலகங்களாகப் பிரிந்திருந்த ஒரு தேசத்தின் துயரமும், ஒரு தலைமுறையின் கண்ணீரும் கொண்ட பெர்லின் சுவர் (Berlin Wall) ஆகும். இந்தச் சுவரின் வீழ்ச்சி, இரு நாட்டுக்கிடையே இருந்த பனிப்போரின் முடிவையும், சுதந்திரத்தின் வெற்றியையும் உலகிற்குப் பறைசாற்றியது.
இரண்டாம் உலகப் போருக்குப் பிறகு, கிழக்கு ஜெர்மனி சோவியத் யூனியனின் கட்டுப்பாட்டில் இருந்தது. மேற்கு ஜெர்மனி அமெரிக்கா மற்றும் அதன் கூட்டணி நாடுகளின் கட்டுப்பாட்டில் இருந்தது. ஜெர்மனியின் தலைநகரான பெர்லின் கூட கிழக்கு மற்றும் மேற்கு என இரண்டாகப் பிரிக்கப்பட்டது. பெர்லின் நகரம் கிழக்கு ஜெர்மனிக்குள் இருந்தாலும் அது கூட இரண்டாகப் பிரிக்கப்பட்டது.
மேற்கு பெர்லினில் சுதந்திரம், வளர்ச்சி, வேலை வாய்ப்புகள் அனைத்தும் இருந்தபோதும், கிழக்கு பெர்லினில் மக்கள் வறட்சி மற்றும் அதீதமான கட்டுப்பாடு போன்றவற்றால் திண்டாடினர். பலர் தங்கள் குடும்பங்களையும் வாழ்க்கையையும் விட்டு மேற்கு பெர்லினுக்கு தப்பிச் செல்ல ஆரம்பித்தனர். இதனால், கிழக்கு ஜெர்மனியின் அரசாங்கம் ஒரு முடிவை எடுத்தது — மக்களை அடக்குவதற்கான சுவர் கட்டுதல்.
1961 ஆகஸ்ட் 13 அன்று, இரவில், இராணுவ வீரர்கள், கம்பிகள், கான்கிரீட் கட்டுகள் கொண்டு அந்த சுவர் எழுப்பத் தொடங்கினர். சுமார் 140 கிலோமீட்டர் நீளத்திற்கு எழுப்பப்பட்ட இந்தச் சுவர், வெறும் இரு நாடுகளுக்கான பிரிப்புக் கோடாக அல்லாமல், ஒரு பெரிய சிறைச்சாலையாக மாறியது. மின்வேலிகள், காவலர்கள், துப்பாக்கிச் சுடும் வீரர்கள் என மக்கள் மேற்கு பெர்லினுக்கு தப்பிச் செல்ல முடியாதபடி அத்தனை அடக்குமுறைகளும் அதில் நிறுவப்பட்டன.
1980களின் இறுதியில் சோவியத் யூனியனின் பிடி தளர்ந்தது. இதன் விளைவாக, கிழக்கு ஐரோப்பிய நாடுகளில் சுதந்திரத்திற்கான மக்களின் எழுச்சி தீவிரமடைந்தது. போலந்து, ஹங்கேரி போன்ற நாடுகளில் வெடித்த போராட்டங்களின் தாக்கம் கிழக்கு ஜெர்மனியிலும் எதிரொலித்தது. மக்களின் கோபமும் சுதந்திர வேட்கையும் பெருகியது.
1989 நவம்பர் 9 அன்று, கிழக்கு ஜெர்மனியின் அரசாங்க அதிகாரி ஒருவர் தவறுதலாக, "இனி மக்கள் எல்லையைக் கடக்கலாம்" என்று அறிவித்தார். இந்தச் செய்தி காட்டுத்தீ போலப் பரவியது! ஆயிரக்கணக்கான மக்கள் மகிழ்ச்சிப் பெருக்குடன் சுவரை நோக்கி ஓடினர். நிலைமையின் தீவிரம் மற்றும் மக்களின் எழுச்சி கண்டு, குழப்பத்தில் ஆழ்ந்த காவலர்கள் வேறு வழியின்றி எல்லையின் கதவுகளைத் திறந்தனர்!
சில மணி நேரங்களிலேயே, பெர்லின் நகரம் முழுவதும் மக்கள் சுத்தியல்களையும், கோடரிகளையும் கொண்டு சுவரை உடைக்கத் தொடங்கினர். அழுகை, சிரிப்பு, சந்தோஷம், கீதங்கள் என அனைத்தும் ஒன்றாகக் கலந்து, சுதந்திரத்தின் ஒளியில் அந்த இரவு பிரகாசமானது.
அந்த 28 வருடங்களில், சுமார் 125 பேர் சுவரைத் தாண்ட முயன்றபோது உயிரிழந்தனர். பலர் காயமடைந்தனர். பல குடும்பங்கள் இரண்டாகப் பிரிந்தன. குழந்தைகள் தந்தையை காண முடியவில்லை; மனைவிகள் கணவனை நினைத்து கண்ணீரில் வாழ்ந்தனர். அந்த சுவர் மனித உணர்வுகளைப் பிரித்த சுவர் — அதனால்தான் உலகம் அதைக் “அவமானச் சுவர் (Wall of Shame)” என்று அழைத்தது.
சுவர் உடைப்பிற்கு சரியாக ஓர் ஆண்டுக்குப் பிறகு, 1990 அக்டோபர் 3 அன்று, கிழக்கு மற்றும் மேற்கு ஜெர்மனிகள் அதிகாரபூர்வமாக ஒரே நாடாக (Unified Germany) இணைந்தன.
இன்று, பெர்லின் சுவர் விழுந்து 35 ஆண்டுகள் கடந்துவிட்டன. எஞ்சியுள்ள சுவரின் சில பகுதிகள் ஒரு நினைவாக மட்டுமல்ல, ஒரு வரலாற்றுப் பாடமாகவும் நிற்கின்றன:
அன்பும், சுதந்திர தாகமும், மனித இணைப்பும் எந்த சுவரையும் தகர்க்கும் வல்லமை கொண்டது என்பதை இந்த வரலாற்று நிகழ்வு உலகம் முழுவதும் மீண்டும் மீண்டும் வலியுறுத்துகிறது.
-S.B.
0 கருத்துகள்