இந்தியா, அதன் புவியியல் பன்முகத்தன்மையினாலும், வேரூன்றிய கலாச்சார பாரம்பரியத்தினாலும் உலகறியப்பட்ட ஒரு நிலப்பரப்பு. இந்த மகத்தான தேசத்தின் வடகிழக்கு மூலையில் அமைந்துள்ள மேகாலயா மாநிலம், "Living Root Bridges" (வேர் பாலங்கள்) என்னும் ஒரு தனித்துவமான அற்புதத்தைத் தாங்கி நிற்கிறது. இவை வெறும் பாலங்கள் அல்ல; ரப்பர் ஃபிக் (Rubber Fig - Ficus elastica) எனப்படும் சிமிழ் மரங்களின் (ஆலமரக் குடும்பத்தைச் சேர்ந்தது) வேர்களை, தலைமுறை தலைமுறையாக உள்ளூர் மக்கள் நெசவு செய்து உருவாக்கிய, உயிருள்ள, வளரும் இயற்கைச் செல்வங்களாகும். இந்தக் கட்டமைப்பு உலகின் கட்டடக் கலைக்கு ஒரு புது இலக்கணத்தை வகுத்துள்ளது.
மேகாலயா, உலகிலேயே அதிக மழைப்பொழிவுள்ள பகுதிகளில் ஒன்றாகும். குறிப்பாக, இந்தப் பாலங்கள் காணப்படும் காசி மற்றும் ஜெய்ன்தியா மலைப்பகுதிகளில், இடைவிடாத பெருமழை ஆறுகளில் வெள்ளப்பெருக்கு ஏற்படுத்தி, போக்குவரத்து வழித்தடங்களை அடிக்கடி துண்டித்துவிடுகிறது. இரும்பிலான அல்லது மரத்தாலான பாலங்கள் கூட இந்த சீற்றத்தைத் தாக்குப்பிடிப்பது கடினம்.
இந்த சவாலைச் சமாளிக்க, உள்ளூர் காசி (Khasi) மற்றும் ஜெய்ன்தியா (Jaintia) பழங்குடியினர் ஒரு புரட்சிகரமான யோசனையை வடிவமைத்தனர்.
அவர்கள், ரப்பர் மரங்களின் மெல்லிய, ஆனால் வலிமையான இரண்டாம் நிலை வேர்களை பாக்கு மரம் அல்லது மூங்கிலின் உள்ளீடற்ற தண்டு வழியே செலுத்தி, அவற்றை ஆற்றின் மறுகரை நோக்கித் திசைதிருப்பினர்.
காலப்போக்கில், இந்த வேர்கள் மண்ணிலும் பாறைகளிலும் இறுகப் பற்றி, ஒன்றுடன் ஒன்று பின்னிப் பிணைந்து, மேலும் தடிமனாகி, பன்மடங்கு வலிமை பெற்றன. ஒரு பாலம் கட்டி முடிக்கப்பட சுமார் 15 முதல் 20 ஆண்டுகள் ஆகலாம், ஆனால் அதன் பலம் காலத்தால் அழியாதது.
வேர் பாலங்களின் சிறப்பு மற்ற கட்டுமானங்களிலிருந்து முற்றிலும் மாறுபட்டது. இவை இரும்பு, கான்கிரீட், அல்லது வேறு எந்த செயற்கைப் பொருளும் இல்லாமல், முழுவதும் இயற்கையான ரப்பர் மர வேர்களால் மட்டுமே உருவானவை.
ஒரு பாலம் உருவான பிறகு, அது சிதைவடைவதற்குப் பதிலாக, நூற்றாண்டுகள் முழுவதும் மரத்தின் உயிரோடு இணைந்து தொடர்ந்து வளர்ந்து, மேலும் பலம் பெறுகிறது. சரியாகப் பராமரிக்கப்பட்டால், ஒரு வேர் பாலம் சுமார் 500 ஆண்டுகள் வரை நீடித்திருக்க முடியும் என்று நம்பப்படுகிறது.
சில பாலங்கள் 50 முதல் 100 அடி வரை நீளமாக உள்ளன.
மிகவும் பழைய பாலங்கள் 50-க்கும் மேற்பட்ட நபர்களை ஒரே நேரத்தில் தாங்கக்கூடிய அளவிற்கு அசாதாரணமான வலிமை கொண்டுள்ளன.
இரட்டை அடுக்கு பாலம் (Double Decker Bridge)
மிகவும் பிரபலமானது சிரபுஞ்சி (Cherrapunji) அருகே உள்ள நோங்ரியட் (Nongriat) கிராமத்தில் காணப்படும் இரட்டை அடுக்கு வேர் பாலம் ஆகும். இது ஒரே ஆற்றுக்குக் குறுக்கே, ஒன்றன் மேல் ஒன்றாக இரண்டு அடுக்குகளில் இயற்கையாக அமைந்த உலகின் ஒரே பாலமாகும்.
வேர் பாலங்கள், இன்று உலகம் முழுவதும் "Eco-friendly Architecture" (சூழலுக்கு உகந்த கட்டடக் கலை) மற்றும் "Bio-engineering" (உயிர்-பொறியியல்) ஆகியவற்றின் ஒரு முன்மாதிரியாகப் போற்றப்படுகின்றன.
இந்தப் பாலங்கள், மழையிலும், வெள்ளத்திலும் சிதையாமல், மாறாக மரத்தின் உயிருடன் இணைந்தே வளர்கின்றன. இது, இயற்கையை ஆக்கிரமிக்காமல், அதனுடன் ஒத்துழைத்து வாழும் மனித அறிவின் மிகச் சிறந்த எடுத்துக்காட்டாகும்.
இந்தக் கட்டுமானம் சுற்றுச்சூழலில் எந்தவிதமான எதிர்மறை தாக்கத்தையும் ஏற்படுத்தவில்லை. மாறாக, பாலத்தின் பயன்பாடு, அது அமைந்திருக்கும் மரத்தை வெட்டாமல், அதன் பாதுகாப்பை உறுதி செய்கிறது.
இந்த மகத்தான மனித-இயற்கை கூட்டுப் படைப்பைப் போற்றும் வகையில், ஐக்கிய நாடுகளின் கல்வி, அறிவியல் மற்றும் கலாச்சார அமைப்பு (UNESCO) இந்த வேர் பாலங்களை உலகப் பாரம்பரியச் சின்னமாக (World Heritage Site) அறிவிக்க பரிசீலனை செய்து வருகிறது. இந்தப் பாலங்கள், சுற்றுலாப் பயணிகளை மட்டுமல்லாமல், அறிவியலாளர்கள், கட்டடக் கலைஞர்கள், மற்றும் சுற்றுச்சூழல் ஆர்வலர்கள் என உலகம் முழுவதிலிருந்தும் பலரையும் மேகாலயாவுக்கு ஈர்த்து வருகின்றன.
மேகாலயாவின் வேர் பாலங்கள் வெறும் போக்குவரத்துக்கான கட்டமைப்புகள் மட்டுமல்ல; அவை இயற்கைக்கும், மனித அறிவுக்கும், நிலைத்தன்மைக்கும் இடையே உள்ள ஆழமான தொடர்பை உணர்த்தும் வாழும் பாரம்பரியச் சின்னங்கள். தொழில்நுட்ப வளர்ச்சி உச்சத்தில் இருக்கும் இன்றைய காலத்திலும், பழங்குடியினரின் உள்ளார்ந்த அறிவும், இயற்கையுடன் இயைந்து வாழும் ஞானமும் எவ்வளவு ஆழமானது என்பதை இவை நிரூபிக்கின்றன. இந்த விலைமதிப்பற்ற இயற்கைச் செல்வங்களைப் பாதுகாக்கும் பொறுப்பு, மேகாலயா மக்களுக்கு மட்டுமல்ல, நம் அனைவருக்கும் உரியதாகும். இந்தப் பாலங்கள், வளர்ச்சி என்பது இயற்கையை அழிப்பதல்ல, மாறாக அதனுடன் இணைந்து செழிப்பதுதான் என்ற தத்துவத்தை உலகிற்குப் போதிக்கின்றன.
-S.B.
0 கருத்துகள்