பனாமா கால்வாயை அமைத்த இந்தியத் தொழிலாளர்களின் மறக்கப்பட்ட சகாப்தம்: 'பாக் சிங்' கதை

உலகின் மிக முக்கியமான வர்த்தகப் பாதைகளில் ஒன்றான பனாமா கால்வாய், ஆண்டொன்றுக்கு ஆயிரக்கணக்கான கப்பல்களைக் கடந்து, பனாமாவிற்கு பல பில்லியன் டாலர்களை ஈட்டித் தருகிறது. இந்தக் கால்வாயின் மகத்தான கட்டுமானத்திற்குக் காரணமாக இருந்த பல்லாயிரக்கணக்கான புலம்பெயர் தொழிலாளர்களின் வியர்வை மற்றும் தியாகம், பெரும்பாலும் வரலாற்றின் பக்கங்களில் இருந்து மறைந்துவிட்டன. அவர்களில் ஒருவர், பஞ்சாபைச் சேர்ந்த பாக் சிங், மற்றும் அவருடன் இணைந்து பணியாற்றிய ஆயிரக்கணக்கான இந்தியத் தொழிலாளர்கள் ஆவர்.

பிரிட்டிஷ் காலனித்துவ ஆட்சியின் போது, உலகெங்கிலும் உள்ள பொறியியல் திட்டங்களுக்கு இந்தியத் தொழிலாளர்கள் அனுப்பப்பட்டனர். அதேபோல, 1903 ஆம் ஆண்டில், பஞ்சாபில் உள்ள லூதியானாவுக்கு அருகிலுள்ள ரூமி கிராமத்தைச் சேர்ந்த பாக் சிங், தனது நிலம், மனைவி மற்றும் நான்கு குழந்தைகளை விட்டுவிட்டு, அந்தக் காலத்தின் மிகப்பெரிய கட்டுமானத் திட்டத்தில் வேலை தேடிப் பனாமாவுக்குப் புறப்பட்டார்.

ஜாக்ராவோனில் இருந்து கொல்கத்தா, அங்கிருந்து ஷாங்காய் மற்றும் இறுதியாகப் பனாமா வரையிலான அவருடைய பயணம் மிகவும் அபாயகரமானது. ஏறக்குறைய 1,50,000 இந்தியர்கள் பனாமாவுக்குச் செல்ல முற்பட்டதில், சுமார் 50,000 பேர் பனாமா சென்றடைவதற்கு முன்பே கடலிலேயே மாண்டனர். அவர்களின் உடல்கள், கண்ணியத்திற்காக அல்லாமல், சுகாதாரத் தேவைகளுக்காக அமைதியாகக் கடலில் புதைக்கப்பட்டன.

பனாமா கால்வாய்ப் பகுதியில் இருந்த பணிச் சூழல் மிகவும் கொடூரமாக இருந்தது. மலேரியா மற்றும் மஞ்சள் காய்ச்சல் தொழிலாளர் முகாம்களை அழித்தது. தொழிலாளர்கள் இனரீதியாகப் பிரிக்கப்பட்டனர்; திறமை குறைந்த, வெள்ளையரல்லாத ஆசிய மற்றும் கரீபியன் தொழிலாளர்கள் "வெள்ளிக் கணக்கு" (Silver Roll) பட்டியலில் வைக்கப்பட்டனர். அவர்களுக்குக் குறைந்த ஊதியம், மோசமான தங்குமிடம், மற்றும் டைனமைட் வெடிப்புகள் நிறைந்த அபாயகரமான வேலைகள் வழங்கப்பட்டன.

50 ஆண்டுகளுக்கும் மேலாக, பாக் சிங் தனது குடும்பத்துடன் ஒரு கடிதம் கூட அனுப்ப முடியவில்லை. அவர் உயிருடன் இருக்கிறாரா இல்லையா என்று கூடத் தெரியாமல், அவருடைய மனைவி ஒரு ஜோதிடரின் வார்த்தையை மட்டுமே நம்பிக்கொண்டிருந்தார்.

கால்வாய் 1914-ல் திறக்கப்பட்ட பின்னரும், பாக் சிங் ஒரு பாதுகாவலராக அங்கேயே தொடர்ந்தார். 1950களில் நடந்த ஒரு விபத்தில் அவரது கால்கள் முடக்கப்பட்டபோது, நிறுவனம் அவருக்கு அமெரிக்கா, பிரிட்டன் அல்லது இந்தியாவுக்குத் திரும்பிச் செல்வதற்கான வாய்ப்புகளை வழங்கியது. ஐம்பது ஆண்டுகளுக்குப் பிறகு, அவர் ஒரு நொடிகூட யோசிக்காமல் தாய்நாட்டைத் தேர்ந்தெடுத்தார்.

ஜூலை 7, 1951 அன்று, பனாமா கால்வாய் வழங்கிய பிரிட்டிஷ் கடவுச்சீட்டுடன் இரண்டு முகவர்களுடன் பாக் சிங் பனாமாவை விட்டுப் புறப்பட்டார். அதே ஆண்டு ஆகஸ்ட் 21 அன்று மும்பை வந்த அவர், ரயில் மூலம் ஜாக்ராவோன் திரும்பினார். கிட்டத்தட்ட அரை நூற்றாண்டுக்குப் பிறகு, தான் இறந்ததாகக் கிராமமே கருதிய நிலையில், சூட்கேஸ் மற்றும் சால்வையுடன் ஒரு "ஜென்டில்மேன்" போல அவர் ஊர் திரும்பியதைக் கண்டு மக்கள் ஆச்சரியப்பட்டனர்.

பாக் சிங் தனது கிராமம் திரும்பியபோது பார்த்த அவருடைய நான்கு வயதுப் பேரன் தர்ஷன் சிங் தியோல், இன்று அவருடைய மறைக்கப்பட்ட பாரம்பரியத்தின் பாதுகாவலராக உள்ளார். தாத்தாவின் பாஸ்போர்ட், ஓய்வூதியச் சீட்டு மற்றும் அடையாள அட்டை போன்ற ஆவணங்களைத் தனது தாயார் பாதுகாத்து வைத்திருந்ததால், வரலாற்றை மீட்டெடுக்கும் பணியை அவர் 2024 ஆம் ஆண்டில் தொடங்கினார்.

தர்ஷன் சிங் பனாமாவுக்குச் சென்று, அங்குள்ள இந்தியத் தூதர் மற்றும் அதிகாரிகளைச் சந்தித்தார். பனாமா கால்வாயை அமைத்த ஆயிரக்கணக்கான இந்தியத் தொழிலாளர்களுக்கு, குறிப்பாக சீக்கியப் புலம்பெயர்ந்தோருக்குச் சிலை மற்றும் அஞ்சல் அட்டை வெளியிட்டு மரியாதை செலுத்த வேண்டும் என்று அவர் முறையாகக் கோரிக்கை விடுத்துள்ளார்.

இந்தத் தொழிலாளர்களின் நினைவாக ஒரு வெப்சைட்டையும் ("The Indian Roots in Panama") ஒரு புத்தகத்தையும் அவர் வெளியிட்டுள்ளார். பாக் சிங் மற்றும் அவரைப் போன்றவர்களின் கதை, ஒரு குடும்ப நினைவாக மட்டும் இல்லாமல், உலக வரலாற்றில் பதிவு செய்யப்பட வேண்டும் என்ற உறுதியுடன் தர்ஷன் சிங் தியோல் தனது பணியைத் தொடர்கிறார். இது தொலைந்துபோன ஒரு சகாப்தத்தை மீட்டெடுக்கும் முயற்சி.

Courtesy - The Week 9-12-2025