குப்பைக்குவியலில் கிடைத்த வைரம்: சோபரனும், மகள் ஜ்யோதியும்!

“குப்பைக்குவியலில் இருந்து ஒரு பெண்ணை எடுக்கவில்லை… நான் ஒரு வைரத்தை எடுத்தேன்.”

அசாமின் ஒரு மூலைக்குடிசையில் இருந்து வந்த இந்த வார்த்தைகள், வெறும் ஒரு வாக்கியம் அல்ல; அது மனிதநேயத்தின் அசைக்க முடியாத நம்பிக்கையை, பாசத்தின் எல்லையற்ற ஆழத்தை உலகுக்கு உணர்த்தும் மகத்தான சாசனம்.

அசாம் மாநிலத்தைச் சேர்ந்த சோபரன், தனது 30-களின் தொடக்கத்தில் இருந்த ஓர் இளைஞர். திருமணம் ஆகவில்லை. தினமும் காய்கறிகளை விற்று, அதில் வரும் சொற்ப வருமானத்தில் எளிய வாழ்க்கை வாழ்ந்து வந்தவர். அவருக்கு, வாழ்வின் பெரிய எதிர்பார்ப்புகள் எதுவும் இருந்ததில்லை – அன்றைய தேவையை நிறைவு செய்வதே அவருக்குப் போதுமானதாக இருந்தது.

அந்தச் சம்பவம் நடக்கும் நாள், மற்ற நாட்களைப் போலவே ஒரு மாலைப் பொழுது. தன் வியாபாரத்தை முடித்துவிட்டு, களைப்புடன் வீட்டுக்குத் திரும்பிக் கொண்டிருந்தார். சாலையோரம் இருந்த புதர்களில் இருந்து வந்த குழந்தையின் கீச்சிடும் அழுகுரல், அவரது செவிகளைத் தாக்கியது.

அந்தப் புதருக்குள் சென்று பார்த்த சோபரன், கண்ட காட்சி அவரது மனதை நொறுக்கியது: பல நாட்களாக குப்பைக்குவியலில் கைவிடப்பட்டிருந்த ஒரு பச்சிளங் பெண் குழந்தை! அவள் முகம் அழகு நிறைந்திருந்தது. அந்தக் குழந்தையின் நிலை கண்ட நொடியே, சோபரனின் மனம் உருகிவிட்டது.

யாரும் அங்கே இல்லை. அந்தக் குழந்தையின் பெற்றோரைக் கண்டறிய எந்த ஓர் ஆதாரமும் இல்லை. அந்த பச்சிளம் உயிரைக் குப்பைக்குவியலில் விட்டுவிட்டுச் செல்ல அவருக்கு மனம் வரவில்லை. தான் ஓர் ஏழை, தனக்குத் திருமணம் கூட ஆகவில்லை, இந்தக் குழந்தையை எப்படி வளர்க்கப் போகிறோம் என்ற கேள்விகள் அவர் மனதில் எழுந்திருக்கலாம். ஆனால், மனிதநேயம் வென்றது.

தன்னுடைய வாழ்க்கையையே மாற்றப்போகும் ஒரு மகத்தான முடிவை சோபரன் எடுத்தார்: அந்தக் குழந்தையை வீட்டுக்கு அழைத்து வந்து, அவளுக்கு "ஜ்யோதி" என்று பெயரிட்டு, பாசமிகு மகளாக வளர்க்கத் தொடங்கினார்.

ஜ்யோதியை வளர்ப்பது சோபரனுக்கு ஒரு பெரும் சவாலாகவே இருந்தது. தன் மகள் யாருக்கும் குறைந்துவிடக் கூடாது என்பதில் அவர் உறுதியாக இருந்தார்.

அவர் காலையிலும் இரவிலும் கடுமையாக உழைத்தார். ஒருவேளை அவர் பசித்தாலும், ஜ்யோதியை அவர் பசிக்க விடவில்லை.

தனது அனைத்து சேமிப்புகளையும், உழைப்பையும் முதலீடாக்கி, ஜ்யோதியை ஒரு நல்ல பள்ளியில் படிக்க வைத்தார்.

ஒவ்வொரு நாளும், அவர் தன் மகளுக்காக வாழ்ந்தார்; அவளுக்கான ஒவ்வொரு ஆசையையும், தேவைகளையும் நிறைவேற்ற முயன்றார்.

சோபரன் தன் மகளுக்குக் கொடுத்தது ரத்தம் அல்ல, கண்ணியமான வாழ்க்கைக்கான வழிகாட்டுதல், கல்வி, மற்றும் எல்லையற்ற அன்பு. அந்த அன்பின் விதை வீணாகவில்லை; அது வேரூன்றி, கிளை பரப்பி, செழித்தது.

சோபரனின் தியாகமும், ஜ்யோதியின் கடின உழைப்பும் வீண்போகவில்லை.

2013-ல் ஜ்யோதி கம்ப்யூட்டர் சயின்ஸ் பட்டம் பெற்றார்.

அடுத்த ஆண்டே, 2014-ல் அவர் Public Service Commission (பொதுப்பணித் தேர்வாணையம்) தேர்வை வெற்றிகரமாக முடித்து, மத்திய அரசின் வருமான வரித் துறையில் (Income Tax Department) உதவி ஆணையராக (Assistant Commissioner) பணியமர்த்தப்பட்டார்!

அந்தச் செய்தி வந்தபோது, சோபரன் அடைந்த ஆனந்தத்திற்கு அளவே இல்லை. “நான் செய்ய முடியாததை என் மகள் சாதிச்சிட்டா…” என்று பெருமையுடன் கூறியபடி அவர் கண்கள் ஆனந்தக் கண்ணீரால் கலங்கின. ஓர் எளிய காய்கறி வியாபாரி, தனது மகளை நாட்டிலேயே உயர் பதவியில் அமரச் செய்திருப்பது, உலகிற்கே ஓர் உன்னத உதாரணம்.

இன்றும், உதவி ஆணையர் ஜ்யோதி தன் தந்தையை முழு மனதுடன், கண்ணியத்துடன் பார்த்துக் கொள்கிறார். ஆனால், சோபரன் இன்னமும் தனது எளிய காய்கறி வியாபாரத்தை விட்டு விலகவில்லை. “இது தான் எனக்குப் பிடிச்ச வாழ்க்கை…” என்று சிரித்தபடி சொல்கிறார். பணம், பதவி, ஆடம்பரம் ஆகியவை அவரை ஒருபோதும் ஈர்த்ததில்லை.

சோபரன் தன் மகளுக்கு வழிகாட்டியதைப் போல, மகளும் தந்தையின் விருப்பத்தை மதித்து, அவரைத் தொடர்ந்து ஆதரிக்கிறாள்.

இந்த உலகில், தந்தை என்றால் ரத்தம் சம்பந்தம் பொருந்தியவர் மட்டுமல்ல, அன்பால், தியாகத்தால், அர்ப்பணிப்பால் உருவாக்கப்பட்ட உறவுகளும் அதைவிடப் பெரியவை என்பதை சோபரனும், அவரது மகள் ஜ்யோதியும் நிரூபித்திருக்கிறார்கள். இவர்களின் கதை, பணம், பதவி ஆகியவற்றைத் தாண்டி, மனித உறவுகளின் உண்மையான மதிப்பை, தன்னலமற்ற பாசத்தின் ஆழத்தை உலகுக்கு மீண்டும் மீண்டும் நினைவூட்டும் ஓர் அழியாத காவியம்.

-S.B.